Pogoń za stratami w hazardzie: psychologia, oznaki i jak przestać?

Straty pieniędzy podczas hazardu są nieuniknione. Jednak to, co odróżnia okazjonalne granie od ryzykownego zachowania, to sposób, w jaki reagujesz na te straty . Gracze często wpadają w panikę, gdy trafiają na serię porażek i zaczynają gonić straty, zwiększając stawki, aby odzyskać utracone pieniądze, ale rzadko uzyskują pożądany efekt.

Zamiast tego, zwiększa emocjonalny proces decyzyjny i ryzyko finansowe. Im bardziej próbujesz „odzyskać stratę”, tym głębszy staje się cykl. W tym poradniku wyjaśniamy, co tak naprawdę oznacza pogoń za stratami, dlaczego mózg ma z nimi problem i na jakie sygnały ostrzegawcze należy zwracać uwagę . Co najważniejsze, oferujemy praktyczny , krok po kroku plan powrotu do zdrowia, z którego możesz skorzystać natychmiast.

Czym jest pogoń za stratami i dlaczego ludzie ponoszą straty?

Pogoń za stratami oznacza, że ​​gracz będzie stawiał więcej, licząc na odzyskanie strat. Często wiąże się to z przekonaniem graczy, że są o krok od ogromnej wygranej. Ma to sens, ponieważ są przekonani, że wygrają dużo i odzyskają utracone środki.

Na przykład, po stracie 100 dolarów na automatach, gracz może potroić stawkę, próbując szybko odzyskać poprzednie straty. W ciągu niecałej godziny początkowa strata 100 dolarów może urosnąć do 300 dolarów lub więcej. Decyzja o podniesieniu stawki po przegranej nie opiera się na matematyce, lecz na emocjach.

Bardzo często wynika to z niedowierzania, że ​​ponieśliśmy ogromną stratę finansową , dlatego próbujemy ją racjonalizować i myśleć, że nie możemy ciągle tracić. Innym powodem, dla którego ktoś może uciekać się do odrabiania strat, jest nadmierna emocjonalność, impulsywność lub pod wpływem alkoholu lub narkotyków.

Klasyfikacja kliniczna zaburzeń hazardowych

Pogoń za stratami to nie tylko tendencja behawioralna, ale jest również formalnie klasyfikowana w diagnostyce psychiatrycznej. Podręcznik Diagnostyczno-Statystyczny Zaburzeń Psychicznych (DSM-5) klasyfikuje zaburzenia hazardowe jako uzależnienie behawioralne. Jednym z podstawowych kryteriów diagnostycznych jest „częste powracanie kolejnego dnia w celu zemsty”, powszechnie znane jako pogoń za stratami.

Aby otrzymać diagnozę zgodnie z kryteriami DSM-5, gracz musi spełnić co najmniej 4 z 9 wskaźników behawioralnych w ciągu 12 miesięcy. Kryteria te obejmują obsesję na punkcie hazardu, zwiększanie stawek zakładów, nieudane próby ograniczenia hazardu, kłamanie na temat aktywności hazardowej i pogoń za stratami.

Ponadto Światowa Organizacja Zdrowia uznaje zaburzenia hazardowe za uzależnienie behawioralne w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD-11). Klasyfikacja ta umieszcza zaburzenia hazardowe w tej samej kategorii diagnostycznej, co zaburzenia związane z uzależnieniem od substancji psychoaktywnych, co podkreśla ich neurologiczne i psychologiczne znaczenie.

Uwzględnienie pogoni za stratami w obu głównych systemach diagnostycznych potwierdza, że ​​zachowanie to nie jest jedynie złą oceną finansową, ale klinicznie rozpoznanym objawem związanym z wzorcami uzależnień.

Psychologia pogoni za stratami

Pogoń za stratami to coś więcej niż frazes; to wzorzec psychologiczny , badany od dziesięcioleci przez behawiorystów, neurobiologów i psychologów klinicznych. Poniżej przedstawiamy kilka kluczowych mechanizmów związanych z tym zachowaniem , popartych dowodami naukowymi.

Aleksytymia i pogoń za stratami

Aleksytymia to cecha osobowości obejmująca trudności w identyfikowaniu i przetwarzaniu emocji . Cecha ta jest bezpośrednio skorelowana ze wzmożoną pogonią za stratami w grach hazardowych.

Jedno z badań eksperymentalnych wykorzystujących Cambridge Gambling Task, przeprowadzone przez Wydział Psychologii Uniwersytetu w Nottingham w Wielkiej Brytanii, wykazało, że uczestnicy, którzy uzyskali wysokie wyniki w Toronto Alexithymia Scale (TAS-20), znacznie częściej zwiększali swoje stawki po przegranej niż uczestnicy z niskim wynikiem aleksytymii.

Ten wzorzec sugeruje, że trudności w regulowaniu dyskomfortu emocjonalnego utrudniają wycofanie się po stracie. Innymi słowy, gdy ktoś ma trudności z przetworzeniem rozczarowania , może działać impulsywnie, zamiast zrobić sobie przerwę i ponownie ocenić swoją sytuację.

Mówiąc dokładniej, uczestnicy, u których aleksytymia była wysoka, zwiększali stawki po przegranej, co jest zgodne z zachowaniem polegającym na pogoni.

Wyniki te pokazują, że pogoń za stratami nie jest przypadkowa, ale może być powiązana z indywidualnymi różnicami w przetwarzaniu emocji, które mają wpływ na podejmowanie decyzji w sytuacjach stresowych.

Błąd hazardzisty

Błąd hazardzisty wzmacnia przekonanie, że przeszłe, losowe wyniki mogą wpływać na przyszłe . Jest to dobrze udokumentowany błąd poznawczy. Naukowcy wielokrotnie obserwowali, że ludzie podejmują bardziej ryzykowne decyzje po przegranych, nawet w zadaniach kontrolowanych, w których zdarzenia są niezależne.

Na przykład badanie neuroobrazowania z 2014 roku z wykorzystaniem fMRI, opublikowane w czasopiśmie naukowym „Human Brain Mapping”, wykazało nasilenie zachowań ryzykownych po hazardzie i wzorce aktywności przypominające złudzenie hazardzisty. Pomimo statystycznej niezależności prawdopodobieństwa wyniku, uczestnicy wykazali wzorce aktywności neuronalnej związane z zaburzoną percepcją prawdopodobieństwa i błędnym przypisywaniem znaczenia losowym sekwencjom.

Pogoń za stratami często wiąże się z irracjonalnymi oczekiwaniami, takimi jak „Należy mi się zwycięstwo”, które nie są nawet logiczne. Neuronauka poznawcza potwierdza, że ​​te uprzedzenia mają swoje korzenie w sposobie, w jaki mózg przetwarza niepewność.

Błąd kosztów utopionych

Błąd utopionych kosztów opisuje tendencję do kontynuowania inwestowania w projekt lub, w naszym przypadku, w sesje hazardowe, gdy zasoby zostały już zaangażowane, a pożądany efekt nie został jeszcze osiągnięty. Siłą napędową jest tu nadzieja, że ​​sytuacja poprawi się po kolejnej inwestycji, gdy takie działanie nie jest już racjonalne.

U pacjentów z zaburzeniami hazardowymi, badanie fMRI dotyczące podejmowania decyzji w warunkach utopionych kosztów w zaburzeniach hazardowych, opublikowane w czasopiśmie European Neuropsychopharmacology w 2018 roku, wskazuje, że neuronowe podejmowanie decyzji w warunkach utopionych kosztów jest zmienione w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej. Sugeruje to, że mózgowe systemy oceny i planowania przyszłości mogą być upośledzone u osób podatnych na straty w grach hazardowych.

Wnioski z jednego z takich badań wskazują, że u osób uzależnionych od hazardu zaobserwowano różnice w obszarach mózgu odpowiedzialnych za monitorowanie i planowanie konfliktów podczas podejmowania decyzji związanych z kosztami utopionymi. Potwierdza to tezę, że pogoń za stratą nie jest wyłącznie kwestią emocji; jest ona powiązana z zaburzeniami mechanizmów kontroli poznawczej.

Przypływ dopaminy

Hazard aktywuje w mózgu szlaki nagrody, w tym dopaminę – neuroprzekaźnik kluczowy dla motywacji i uczenia się przez wzmacnianie. Co ważne, wykazano, że sytuacje niemal udane, takie jak minimalna strata jackpota, stymulują podobne obwody neuronalne, co rzeczywiste wygrane. Ta reakcja neurologiczna może wzmacniać kontynuację gry, nawet gdy wynik jest obiektywnie negatywny.

Ponieważ dopamina jest bardzo silna , niektórzy gracze kontynuują grę aż do kolejnej wygranej, aby doświadczyć euforii. To również sprawia, że ​​gracze grają i stawiają coraz więcej zakładów, ignorując swoje poprzednie straty.

Niechęć do straty

Ekonomia behawioralna identyfikuje niechęć do strat, czyli tendencję do tego, że straty mają większy ciężar niż równoważne zyski , jako główny czynnik wpływający na błędy decyzyjne. Powiedzmy sobie szczerze, wszyscy nienawidzimy porażek, a nawet możemy odczuwać ostry ból, gdy przegramy.

Formalne ramy tego efektu opracowali Daniel Kahneman i Amos Tversky w swojej Teorii perspektywy, która zakłada, że ​​straty wywierają większy ciężar psychologiczny, a ludzie odczuwają straty około dwa razy silniej niż równoważne zyski.

Większość badań empirycznych nad zachowaniami związanymi z hazardem pokazuje, że osoby z problemami hazardowymi wykazują nieregularne wzorce awersji do strat. Osoby z silniejszymi reakcjami emocjonalnymi na straty mogą wykazywać zachowania nastawione na ryzyko, próbując uniknąć strat – wzorzec ściśle powiązany z pogonią za stratami. Zgadza się to z tym, dlaczego wielu hazardzistów podnosi stawki po przegranej; starają się zniwelować psychologiczny ból związany z porażką, zamiast podejmować racjonalne decyzje.

Opinia eksperta

Godfrey Kamundi

Współpracownik / Ekspert ds. zakładów i kasyn

Szczerze mówiąc, w moich pierwszych latach pracy jako analityk hazardowy wierzyłem, że mam silną dyscyplinę. Ta pewność siebie znikała w momencie, gdy trafiałem na serię porażek . Wpadałem w panikę i przekonywałem sam siebie, że jestem o krok od zemsty. Ostatecznie to nie motywacja, ale dobra struktura działania zmieniła sytuację.

Zacząłem ustalać ścisłe limity stop-loss przed każdą sesją i ustaliłem zasadę wylogowywania się po ich osiągnięciu. Jeśli trzymałem się swoich zasad , sesję uważałem za udaną. W ten sposób zmniejszałem presję emocjonalną i zyskiwałem długoterminową kontrolę nad swoimi decyzjami.

Jak przestać gonić straty: Plan odzyskiwania danych krok po kroku

Możesz uważać, że pogoń za stratami to po prostu zły nawyk, ale jak wskazują dane z badań przedstawione powyżej, jest to przewidywalna reakcja psychologiczna na dyskomfort finansowy i emocjonalny.

Na pierwszy rzut oka chęć odzyskania strat może wydawać się logiczna, ale często prowadzi do kolejnych strat. Dlatego warto mieć pod ręką plan naprawczy , aby przerwać ten cykl i zbudować długoterminową kontrolę.

Krok 1: Przerwij pęd

Pierwszym i najważniejszym krokiem jest przerwanie emocjonalnego cyklu pogoni za stratami. Zjawisko to żywi się pilnością i nie można pozwolić, by przeważyło ono nad racjonalnym myśleniem, opóźniając podjęcie działania.

Gdy zauważysz takie sygnały , jak podniesienie stawek, wpłacanie dodatkowych depozytów i pochłonięcie presją „odzyskania”, natychmiast przerwij grę. Oto kilka praktycznych wskazówek:

1. Wyloguj się ze wszystkich kont hazardowych.
2. Usuń zapisane metody płatności z kasjerów.
3. Nietypowe aplikacje kasynowe na Twoim smartfonie.
4. Zobowiąż się do przerwy trwającej co najmniej 24 godziny.

Celem tego kroku nie jest całkowite zerwanie z hazardem, ale zapobieżenie przekształceniu się krótkotrwałej eskalacji emocjonalnej w poważne straty finansowe. Zrobienie sobie przerwy pozwala odzyskać jasność umysłu i zaoszczędzić pozostałe środki.

Krok 2: Zidentyfikuj czynniki wyzwalające emocje

Jak wspomniano wcześniej, impuls do gonienia strat wynika z emocji. Dlatego samoświadomość jest podstawą każdego planu powrotu do zdrowia . Po sesji usiądź i zapisz odpowiedzi na poniższe pytania:

• Co czułeś zanim zwiększyłeś stawki?
• Czy byłeś zestresowany, znudzony lub zły?
• Czy spożywałeś alkohol przed lub w trakcie gry?
• Czy niemalże zwycięstwo obudziło w Tobie przekonanie, że na horyzoncie jest już wielkie zwycięstwo?

Celem tego kroku jest identyfikacja wzorców . Gdy czynniki wyzwalające staną się przewidywalne, można je opanować.

Krok 3: Zminimalizuj swoje ryzyko finansowe

Nieograniczony dostęp do środków to najprostszy sposób na podsycenie tendencji do pogoni za stratami . Celem tego kroku jest stworzenie zewnętrznych przeszkód, które zrównoważą Twoje emocje. Ustal sztywne limity w kasynach online i na stronach z zakładami sportowymi, jak i poza nimi :

• Skorzystaj z wbudowanych w kasynie dziennych i tygodniowych limitów depozytów.
• Nie używaj kart kredytowych do gier hazardowych.
• Oddziel pieniądze przeznaczone na hazard od wydatków na życie.
• Nigdy nie graj za pożyczone pieniądze.

Celem jest lepsze zarządzanie kapitałem i ograniczenie impulsywnych zachowań finansowych w okresach wzmożonych emocji.

Krok 4: Zastąp chęć obstawiania

Próba „oparcia się” pokusie gonienia strat bez zastąpienia tego zachowania czymś innym często prowadzi do nawrotu. Mózg pragnie ulgi od dyskomfortu, a Ty musisz znaleźć alternatywne ujście. Stwórz wcześniej zaplanowaną listę reakcji na moment pojawienia się tej potrzeby:

• Wykonaj 15-minutowy wysiłek fizyczny, np. spacer lub pompki
• Weź krótki prysznic
• Zadzwoń do znajomego i porozmawiaj o planach lub hobby
• Zajmij się zadaniem wymagającym skupienia, takim jak czytanie lub gotowanie

Celem jest uregulowanie frustracji. Kiedy ciało się uspokoi, chęć obstawiania osłabnie . Zwykle potrzeba około 30 minut, aby zacząć myśleć z jasnym umysłem.

Krok 5: Poszukaj profesjonalnego wsparcia

Jeśli masz trudności z utrzymaniem kontroli nad sytuacją, profesjonalne wsparcie może znacząco poprawić Twoje wyniki . Sprawdź lokalne centrum wsparcia, aby uzyskać poradnictwo w zakresie uzależnień. Niektóre poufne usługi wsparcia obejmują:

• GamCare:Bezpłatna infolinia, terapia i wsparcie na czacie na żywo.
• Anonimowi Hazardziści:Spotkania koleżeńskie oparte na wspólnej odpowiedzialności.
• Krajowa Rada ds. Hazardu:Całodobowa infolinia i skierowania na leczenie.
• Pomoc w hazardzie:Projekt non-profit, który ma na celu pomóc w zrozumieniu problemu hazardu i zapewnić dostęp do wielu lokalnych infolinii.

Profesjonalna terapia ma udokumentowane sukcesy w leczeniu uzależnienia od hazardu i związanych z nim wzorców zachowań. Nie bój się, że zostaniesz uznany za hazardzistę; celem jest uzyskanie pomocy, zanim szkody się nasilą.

Wniosek

Możesz myśleć, że jesteś odporny na impuls do pogoni za stratami, ale musisz zdać sobie sprawę, że jako psychologiczna reakcja na dyskomfort , ty również możesz wpaść w tę pułapkę. Najlepszym sposobem na oparcie się pokusie szybkiego odzyskania pieniędzy jest zrozumienie naukowych podstaw tego zachowania.

Najpotężniejszą obroną jest świadomość. Kiedy zrozumiesz, że chęć „odzyskania” to przewidywalna reakcja neurologiczna, a nie racjonalna strategia, możesz zatrzymać ten cykl, zanim się zaostrzy.

Gdy potrafisz wcześnie rozpoznać sygnały ostrzegawcze i podjąć odpowiednie kroki , możesz odzyskać kontrolę nad swoim budżetem i decyzjami. Skorzystaj z naszego planu powrotu do zdrowia i chroń swoje finanse oraz zdrowie psychiczne.

FAQ

Co oznacza pogoń za stratami?

Pogoń za stratami to powszechne określenie, którego używamy, aby odnieść się do działania polegającego na obstawianiu coraz większej liczby zakładów w nadziei na przerwanie serii przegranych i odzyskanie utraconych środków. Wielu próbuje odzyskać swoje straty, obstawiając większe zakłady w nadziei na uzyskanie pojedynczej znaczącej wygranej.

Czym jest teoria pogoni za stratami?

Teoria pogoni za stratami to to, co psychologowie nazywają zachowaniem polegającym na pogoni za stratami podczas hazardu lub zakładów. Obejmuje ona podejmowanie decyzji o nadmiernych środkach i walkę ze sprzecznymi emocjami, ale także brak równowagi i impulsywne podejmowanie decyzji.

Czy pogoń za stratami jest wstępem do uzależnienia od hazardu?

W większości przypadków częste odrabianie strat podczas gry może prowadzić do uzależnienia od hazardu.

Jak przestać gonić straty podczas obstawiania zakładów online?

Kiedy obstawiasz zakłady na automatach lub w pokera online , możesz przestać gonić straty, ustalając budżet i limity strat, ustalając limit czasowy, robiąc regularne przerwy i śledząc wszystkie poprzednie zakłady, wygrane i przegrane.

Jak przestać myśleć o straconych pieniądzach podczas gry online?

Grając online, powinieneś ustalić sobie odpowiedni budżet i starać się go trzymać tak ściśle, jak to możliwe.

Jakie są ostrzegawcze sygnały uzależnienia od hazardu?

Pogoń za stratami, brak umiejętności zatrzymania się, podejmowanie większego ryzyka, zaniedbywanie obowiązków, unikanie codziennych zajęć, wycofywanie się z życia towarzyskiego i podobne objawy stanowią sygnały ostrzegawcze uzależnienia od hazardu.